چرا بعضی عکاسها رشد میکنند و بعضیها سالها درجا میزنند؟
همه با یک دوربین شروع میکنند.
همه در ابتدا هیجان دارند.
همه صدها عکس میگیرند و منتظر پیشرفتاند.
اما بعد از مدتی مسیرها جدا میشود.
بعضیها هر سال بهتر میشوند.
نگاهشان عمیقتر میشود، قابها دقیقتر، نور هوشمندانهتر.
و بعضیها با اینکه سالها عکاسی میکنند، کارشان تفاوت زیادی نمیکند.
فرق کجاست؟
رشد در عکاسی بیشتر از اینکه به تجهیزات وابسته باشد، به طرز فکر وابسته است.
عکاسی که رشد میکند، عکسهایش را فقط منتشر نمیکند؛ تحلیل میکند.
از خودش میپرسد چرا این قاب جواب نداد؟
چرا این عکس حس ندارد؟
چرا این نور تخت به نظر میرسد؟
او دنبال تأیید نیست، دنبال پیشرفت است.
اما عکاسی که درجا میزند معمولاً درگیر لایک و بازخورد سطحی میشود.
وقتی چند نفر تعریف میکنند، فکر میکند کافی است.
وقتی کسی نقد میکند، ناراحت میشود.
و همین باعث میشود منطقه امنش را ترک نکند.
رشد واقعی بیرون از منطقه امن اتفاق میافتد.
یعنی امتحان کردن ژانری که بلد نیستی.
کار کردن با نوری که سخت است.
ثبت سوژهای که کنترلش نمیکنی.
عکاس در حال رشد خودش را در موقعیتهای ناآشنا قرار میدهد.
چون میداند آنجا چیزی یاد میگیرد.
موضوع دیگر، دیدن است.
عکاسهای پیشرونده زیاد نگاه میکنند.
عکسهای دیگران را تحلیل میکنند، نه اینکه فقط تحسین کنند.
میپرسند چرا این کادر کار میکند؟
چرا این رنگها هماهنگاند؟
چرا این عکس با اینکه ساده است، اثرگذار است؟
آنها یاد میگیرند آگاهانه ببینند.
تمرین هم نقش مهمی دارد، اما نه تمرین تکراری.
گرفتن هزار عکس از یک سوژه با یک زاویه، رشد نمیآورد.
اما کار کردن روی یک پروژه مشخص، با هدف و محدودیت، ذهن را تربیت میکند.
مثلاً یک ماه فقط نور طبیعی.
یک هفته فقط سیاهوسفید.
چند روز فقط با یک لنز ثابت.
محدودیت خلاقیت میسازد.
یکی دیگر از تفاوتها، صبر است.
بعضیها انتظار دارند خیلی سریع شناخته شوند.
اگر این اتفاق نیفتد، انگیزهشان کم میشود.
اما رشد عکاسی آرام است.
تغییر نگاه زمان میبرد.
عکاسی که رشد میکند، روی مسیر تمرکز دارد نه نتیجه فوری.
او میداند هر پروژه، حتی اگر دیده نشود، او را یک قدم جلوتر میبرد.
نکته مهم دیگر، صداقت با خود است.
بعضی وقتها باید بپذیری که کارت هنوز قوی نیست.
نه برای سرزنش، بلکه برای بهتر شدن.
اگر فکر کنی به سقف رسیدهای، همانجا متوقف میشوی.
عکاسی هنر دیدن است، اما رشد در آن هنر یاد گرفتن مداوم است.
شاید مهمترین سؤال این باشد:
آیا امروز بهتر از شش ماه قبل عکاسی میکنی؟
نه از نظر تجهیزات،
از نظر نگاه.
اگر پاسخ روشن نباشد، وقت تغییر است.
دیدگاه خود را بنویسید